Sorularla Said Nursi

(Mesajını aldığım Prof. Dr. B.D.`ye de cevaben...)

Üstad`ın düşüncelerini naklettiğimde veya ona nisbet ettiğimde mutlaka kaynağını, kitap, sayfa vs. gösteriyorum. Yorumlarımı da, mümkün olduğunca Risale-i Nur`un ruhuna uygun yapmaya çalışıyor; ayrıca, yorumların bana ait olduğunu da yine yansıtmaya gayret ediyorum.

Bediüzzaman Said Nursî’nin partilere yaklaşımı ve ahrarları (hürriyetçileri), demokratları desteklemesi dünya hesabına, maddî çıkar adına ve konjonktürel değildir. Prensip bazındadır (ilkeseldir). O, siyasete de, partilere de “iman, Kur’ân, vatan” zaviyesinden yaklaşır:

Giriş:

Türkiye'nin son iki yüzyıllık tarihi değişim ve dönüşüm tarihidir. Bu süreç Osmanlı Devleti'nin kaybettiği gücünü tekrar kazanabilmesi için başlattığı reformlarla birlikte başlamış, sürecin içerisinde anayasal parlamenter rejim, siyasal örgütlenme özgürlüğü, milli egemenlik ve hukukun üstünlüğü gibi meyveler vermiştir. Osmanlı Devleti'nin yıkılmasından sonra kültürel özellikleri ağır basan, bu amaçla devleti ve toplumu sekülerleştirmeyi öngören değişim anlayışı egemen olmuş, bu dönüşümde Tek Parti iktidarı doğrudan rol oynamıştır. İkinci Dünya Savaşından sonra değişen bölgesel ve uluslararası dengelerin Türkiye'yi demokratikleşmeye zorlaması ve Türkiye içinde Tek Parti iktidarına karşı çıkan toplumsal grupların muhalefeti siyasal anlamda yeni bir dönemin açılmasına neden olmuş, siyaset ve siyasi iktidar Tek Parti tekelinden alınarak toplumsal tabana yayılmıştır. Böylece Cumhuriyet çok partili siyasal hayatla birlikte asli manasına kavuşabileceği bir zemine kavuşmuştur.

27 Mayıs 1960 askeri darbesi, Türk tarihinde önemli bir kırılmanın adıdır. Bu sosyal-siyasi hadise veya komplo, demokrasi sürecine giren bir ülkenin vesayet altında olduğunun göstergesi olmuş ve bu tehdidi sürekli kılmıştır.

Esasında, milletiyle kurduğu diyalogu, devlet-baba ilişkisi içinde olan bir imparatorluğun bakiyesi üzerinde kurulan bir devletin, bu ilişkiden daha geri bir düzeyde halkına yaklaşması, araştırılması gereken bir husus olsa gerek. Halbuki Cumhuriyet, halkın eşit bir şekilde yönetime katılabilmesini sağlamalıydı. Ancak Tanzimat' tan itibaren su yüzüne çıkan ve oluşan elit zümre, modernist ideolojinin(!) yazarlarının belirttiği şekilde demokratik ve özgürlükçü bir açılımı temsil etmiyordu. Aksine, batılı merkezi devletlerin etkisine açık bürokratik bir kast, gittikçe etkinliğini artırmakta idi. Bu çerçevede halk, "devlet baba" olarak gördüğü monarşiye yaslanıyordu.

Bugün, Türk demokrasi tarihi bakımından önemli bir olayın 50. yıldönümü. 14 Mayıs 1950 Türkiye'de iktidarın ilk defa seçimle el değiştirdiği tarihtir. Cumhuriyetin ilk yıllarından itibaren yönetime hakim olan CHP'li elitler, toplumu kendi istedikleri tarzda şekillendirebilmek için, insanların hürriyet alanını önemli ölçüde daraltmışlardı. Ayrıca, bu amaçlarını gerçekleştirebilmek için, toplumsal ve siyasal muhalefete de uzun süre izin vermediler.